Vá, ég er ekkert smá fegin að vera ekki í vinnu sem krefst þess að ég sitji fyrir framan tölvuskjá allan daginn. Ég er búin að þurfa að sitja mikið við tölvuna undanfarna daga og svara tölvupóstum frá nemendum í Aðgangi að líffræði hér í liffræðideildinni. Svo er ég búin að vera að uppfæra upplýsingarnar á heimasíðunni og senda kennurunum tölvupósta með nýjustu stöðu mála. Þetta er hreint ekki leiðinlegt, pínu vesen, en mér finnst oftast bara gaman að veseni. Ég er hins vegar hæstánægð með að gera þetta bara núna fyrstu vikur misserisins, og svo bara annað slagið fram að jólum. Það bara á svo mikið betur við mig að vinna með höndunum og vera á ferð og flugi allan daginn heldur en að sitja fyrir framan svona vél allan daginn og véla brögð.
Ég hlakka líka ferlega til morgundagsins því þá fæ ég að skoða frumurnar mínar í smásjánni. Úúúú. Ég er búin að setja flúrljómandi mótefni á frumurnar, en þetta mótefni þekkir litla sæta prótínið mitt. Þess vegna er ég að vona að frumurnar verði alveg hreint ljómandi grænar.
Eftir smásjárskoðun fer ég svo með Adelene á kajak niðri við höfn. Það verður örugglega stuð.
Jæja, þá er lífið að skríða aftur saman eftir hamagang undanfarinna daga og best að byrja að blogga aftur.
Hún amma mín dó um helgina og þess vegna varð mér svo orða vant. Megi hún hvíla í friði blessunin.
Ég var sjúkdómsgreind með Sceuermanns disorder í bakinu á föstudaginn, en það er einmitt ættgengur sjúkdómur sem hrjáir helst unglinspilta. Ég sá á netinu að hún Stella var líka sjúkdómsgreind með unglingasjúkdóm í gær. Kannski við ættum að stofna klúbb kvenna með unglingavandamál.
Ég sé hins vegar alveg rosalega eftir því að hafa skrifað færslu um krypplingana í Central Park í mars. Scheuermanns-veiki getur nefnilega valdið því að maður fái kryppu ef maður heldur sér ekki í formi. Kannski ég fái aðgang í "The Hunchback Society of Greater New York". Ég ætla allavegana rétt að vona það að ef ég verð krypplingur einhvern tíman, þá verði ég að minnsta kosti einn af krypplingunum sem fer út að hlaupa í Central Park.
Það er mikið búið að ganga á undanfarna viku, ekkert sem mig langar beint að blogga um. Ég býst varla við að vera í miklu bloggstuði næstu daga heldur, þannig að ég vona að lesendur bloggsins sýni bara smá þolinmæði þó að það verði fáar uppfærslur á næstunni...
Það komst sennilega enginn hjá því að muna hvaða dagur er í dag. Mér fannst mjög skrýtið í allan dag þegar ég var að dagsetja sýnin mín, eins og ég geri alltaf, að merkja þau 9/11. Þetta er eiginlega hætt að vera dagsetning í augum manns, heldur er svona einhver samnefnari hörmunga og sorgar.
Margir hafa gagnrýnt hvað fjölmiðlar hafa gert mikið úr atburðunum hér í dag. En ég verð nú bara að segja að það er bara allt í lagi. Hér í New York finnur fólk enn fyrir afleiðingum árásarinnar. Hagkerfi borgarinnar lætur enn á sjá og er atvinnuleysi enn mikið, en það töpuðust um eitthundrað þúsund störf í borginni í fyrra. Afleiðing þess er meðal annars að betlurum og heimilislausu fólki hefur fjölgað mikið. Neðanjarðarlestirnar eru ekki enn farnar að ganga um göngin sem lágu undir WTC og svo er náttúrulega mjög mikið af fólki sem á um sárt að binda eftir árásirnar.
Það var kona í viðtali í sjónvarpinu áðan og hún var spurð um það hvernig New York hefði breyst síðan 9/11. Hún kom með mjög góðan punkt, þar sem hún sagði að ef við litum á tíunda áratug síðustu aldar, þá einkenndist hann mjög af efnishyggju og græðgi. Viðskiptalífið var á rjúkandi uppleið og allt virtist í blóma. Nú bæri hins vegar svo við að viðskiptin, og þá stóru fyrirtækin væru fallin af sínum stalli, m. a. út af fjármálahneykslum undanfarins árs, en í staðinn væri það hinn almenni verkamaður, og lögreglumenn og slökkviliðsmenn sem væru orðnar hetjurnar okkar. Fólk í Bandaríkjunum virðist hafa vaknað upp við vondan draum og allt í einu uppgötvað hvað það er sem skiptir máli í lífinu.
Hvað mig sjálfa varðar, þá finnst mér ég ekki vera jafnörugg og áður. Meðal annars vegna þess að ég hef jú nær alla æfi, að undanskildum þremur árum, búið á Íslandi, en þar finnst manni maður alltaf vera ósnertanlegur. -Vondir hlutir gerast bara í útlöndum.
Nú ber svo við að þegar talað er um yfirvofandi hryðjuverkaárásir, þá hugsar maður sig tvisvar um. Ekki það að ég sé hrædd eða búist við því að lenda í einni slíkri, því fer fjarri. En það að hafa verið hér í borginni ellefta september í fyrra hefur valdið því að mér finnst það samt ekki útilokað að ég gæti lent í einhverju slíku. Og ég veit að ég er kannski pínu nojuð, en ég kippist enn við þegar ég heyri flugvél flúga yfir....
Ég var að koma heim frá Cold Spring Harbor fyrir nokkrum tímum síðan. Þangað fór ég í gær ásamt félögunum á labbanum, á svokallaðan "joint lab meeting", eða sameginlegan labbfund hjá nokkrum p53 löbbum á New York svæðinu 1, 2, 3, 4, 5.
Ég er sumsagt búin að sitja í tvo daga samfleytt og sötra kaffi og hlusta á fyrirlestra fólks sem er að rannsaka p53 og hluti tengda því próteini. Nema reyndar í gærkvöld, því þá sötraði ég rauðvín og bjór og spjallaði um rannsóknir við fólk. Þetta var alveg svakalega gaman. Það var svo mikið af færu fólki samankomið þarna og svo mótíverandi og lærdómsríkt að hlusta á uppástungur þeirra sem eru með reynslu á þessu sviði.
Staðsetningin var líka alveg frábær, Cold Spring Harbor er fræg rannsóknarstöð í líffræði. en þar unnu einmitt Watson og Crick þegar þeir uppgötvuðu byggingu DNA. Watson er ennþá prófessor þar. En allavegana, þá var fundurinn í svokallaðri Banbury conference center, þar sem við höfðum útsýni yfir vatnið sem Cold Spring Harbor liggur við, og húsin þarna eru gömul timburhús dreifð á milli trjáa á stóru svæði. Fundarsalurinn sjálfur er í húsi sem áður var bílskúr, og maður sér alveg fyrir sér svona eldgamaldags ford í bílastæðinu. Þegar hugurinn reikaði aðeins við fyrirlestranna og manni varð litið út um gluggan, mátt sjá íkorna skoppandi fram og til baka og flugur og fiðrildi fljúgandi um.
En nú blasir blákaldur veruleikinn við á ný! Ég er búin að fara á labbið og gefa frumunum mínum að borða og líka búin að sinna kennsluskyldunni (þ.e. að svara ímeilum frá fólki sem vill skipta um dæmatíma), þannig að það er kominn háttatími...
Jæja, kominn tími á annað blogg. Ég ætti kannski líka að taka það fram að ef einhver er orðinn fúll út í mig fyrir að senda ekki tölvupóst, þá veit ég upp á mig sökina. Ég hef varla sent tölvupóst í tvær vikur, hreinlega vegna þess að ég hef venjulega ekki orku seint á kvöldin þegar ég kem heim af labbinu eða úr sundi... En þetta stendur allt til bóta og enginn þarf að vera móðgaður af því að þetta er ekkert persónulegt!!!
Þetta er nú orðið aðeins einum of. Nú bara verð ég einhvern tíman að fara að fá frí. Það stefnir allt í laugardagskvöld þar sem ég sit ein heima og uppfæri heimasíður. Það þarf að vera búið á mánudaginn, en ég er að fara á ráðstefnu í tvo daga, á morgun og mánudaginn, þannig að eini tíminn sem ég hef til þess er í kvöld.
Mörður er farinn á barinn með Einari og ég er að elda mér fiskinn sem við ætluðum að borða saman í kvöld. Það er svona þegar maður er aldrei heima, þá er aldrei gert ráð fyrir manni í neinum plönum...
Veðrið hérna er svo gott þessa dagana að það er hrein unun! Það er búið að vera alveg passlega heitt, svona tuttugu og fimm til þrjátíu, og mikið minni raki en venjulega. Ég er því búin að borða hádegismat útivið undanfarið til þess að njóta veðursins.
Dagurinn í dag er búinn að vera nokkuð fínn. Mætti á labbið í morgun til að setja mótefni á Westernið mitt og fór svo í sund. Ég er orðin svo mikil sundpæja. Ég syndi þúsund metra skrið án þess að stoppa, og svo er ég farin að synda eina og eina ferð með því að anda bara í þriðja hverju taki, svona til þess að fá snúning í báðar áttir. Ef ég hefði reynt þetta fyrir mánuði síðan hefði ég drukknað. Ég er hins vegar svo löt að ég nenni aldrei að synda nema þúsund metra í einu, en það tekur mig akkúrat hálftíma og þá er sálartetrið farið að skjálfa af leiðindum. Ég hlakka ekkert smá til að fá að fara að hlaupa aftur, hvenær sem það nú verður...
Hver sá sem mælir með einkavæddu heilbrigðiskerfi ætti að prófa að flytja hingað út til BNA og sjá hversu frústrerandi kerfið hér getur verið. Ég hef reyndar aldrei fengið annað ein eitthundrað prósent þjónustu frá læknum og sjúkraþjálfum, en vesenið er að þetta er allt einkavætt, þannig að það er alltaf spurning hver á að borga.
Það er heldur ekki eins og ég sé ótryggð, því ég er bæði með sjúkratryggingu sem skólinn minn borgar fyrir mig og þar að auki tryggingu frá Department of State, sem ég fékk í gegnum Fulbright.
Þetta virðist þó ekki vera nóg, því að Columbiatryggingin borgar fyrir lækninn, en ekki sjúkraþjálfunina. Hin tryggingin á að borga sjúkraþjálfunina.
Í dag fékk ég hins vegar þær upplýsingar að tryggingafélagið mitt neitaði að borga. Þeir halda því fram að bakmeiðslin hjá mér hafi verið "pre-existing", þ.e. að ég hafi verið meidd í baki áður en ég flutti til BNA og tryggingin tók gildi. Þetta er alveg fáránlegt, því að tryggingafélagið er ekki enn búið að fá læknaskýrsluna, en upphæðin er orðin nokkuð há, og þá er eins og þeir noti allar tiltækar aðferðir til þess að sleppa frá greiðslu. Málið er líka að ég hef aldrei farið áður til læknis út af bakinu á mér og því eiga meiðslin ekki að teljast hafa verið til staðar. Ekki fyrr en ég leitaði mér læknishjálpar.
Mér finnst það líka ansi skítt að þeir neiti að borga reikninginn þegar hann er kominn upp í tvö þúsund og tvöhundruð dollara! Þeir hefðu nú alveg getað sleppt því að segjast ætla að borga í upphafi. En á þessu þrífst heilbrigðis-iðnaðurinn hér. Tryggingafélögin lofa víst aldrei að borga fyrr en í augnablikinu sem þau gera það, þannig að maður virðist alltaf vera að taka fjárhagslega áhættu við að leita sér aðstoðar í heilbrigðiskerfinu.
Hins vegar er ég á því að það kemur ekkert í stað góðrar heilsu, og því sótti ég um námslán fyrir veturinn. Ég ætti að fá einhverja hýru fyrst það er búið að afnema tekjutenginguna við maka, og það ætti að duga fyrir sjúkraþjálfun í nokkra mánuði.
Aldrei hefði mig grunað að Bandaríkjamenn hafi verið frumkvöðlar í löggjöf á neyslu hamps og að bannið á maríjúana væri komið af heilaþvætti, kreddum og kynþáttafordómum. Svona er maður nú bara grænn. Hversu mikið af þeim lögum sem við tökum sem góð og gild ætli séu til komin af eiginhagsmunahyggju og fordómum? Ég bara spyr. Ekki það að ég sé að breytast í neina frjálshyggjuskonsu... Þessa stundina finnst mér ég pínulítið hafa verið höfð að fífli að hafa trúað öllum áróðrinum um hass og gras, sem að mestu sprettur upp úr lygum bandarísks embættismanns (sem var einmitt félagi Mc Carthys) um miðja síðustu öld!!!
Ef þið viljið vita hvað ég er að fara, þá linkar Bjarni á áhugaverða grein um málið.
Í kvöld þegar ég kom heim lá stelpa sofandi á tröppunum hjá okkur og var búin að sparka af sér skónum. Greyið. Maður fær alveg fyrir brjóstið að sjá svona lagað. Ég er reyndar orðin mun ónæmari fyrir betlurum og fátæklingum en ég var fyrir ári síðan, og svo líka frá því ég var á Indlandi, maður bara getur ekki velt sér upp úr ógæfu annara endalaust. En ég varð svo döpur að sjá þessa ungu konu sofandi á tröppunum okkar í kvöld. Mörður sagði mér að þegar hann fór út fyrr um kvöldið hafi hún verið þarna og varla staðið í lappirnar vegna dópvímu.
Það er nokkuð ljóst að fólk í þessum heimi er misgæfusamt.
Hvað er í gangi þegar manni finnst maður vera búinn snemma á labbinu þegar maður labbar út klukkan níu?
Ég held að málið sé ekki að ég sé búin að vera að vinna svo ofboðslega mikið undanfarið, þetta er svona sambland af því að mæta í seinna fallinu í vinnuna og að vinna mikið.
En, nú er ég komin heim í faðm bóndans og því er ráð að hætta að blogga og knúsa kallinn...
Enn og aftur er ég heima í kvöldmatarpásu. Ég er svo á leiðinni í sund og svo aftur á labbið að lita gel.
Carol Prives, minn proffi með meiru, hélt sína árlegu innblástursræðu á labbfundi í dag, þar sem hún talaði um að við ættum að vinna lágmark sextíu tíma á viku og að þar með væri ekki talinn tími sem færi í að skoða meilið sitt og hanga á netinu. Hún benti líka vinsamlega á það að öllum á labbinu veitti ekki af því að lesa meira. Hún er svo fyndin, því að þessi ræða kemur upp einu sinni á ári, og þess á milli segir hún ekkert um vinnulag fólks.
Reyndar kemur afskiptaleysi hennar aðeins af því að hún er svo önnum kafin í skriffinnsku af því að hún er deildarforstjóri, þannig að hún sinnir doktorsnemum eiginlega bara í lágmarkstíma. Samtal mitt við hana í dag snerist um það að hún var að segja við mig að ef ég vildi vera á labbinu hjá henni yrði ég að búast við því að þurfa að vinna mjög sjálfstætt, því hún hefur svo lítinn tíma. Þar að auki var hún ekki með neitt ákveðið verkefni handa mér til þess að byrja á, þannig að ég þarf að búa mér til doktorsverkefni. Ég verð nú eiginlega að viðurkenna að ég er pínu lost að því leytinu til, það er pínu erfitt að labba inn í nýtt umhverfi og búa sér til verkefni, sérstaklega þegar maður er bara með BS gráðu og litla reynslu af rannsóknum.
Vanesa átti þó mjög góða punkta í dag og kom með tillögur að verkefni handa mér sem ég gæti spreytt mig á, og það hljómaði mjög vel í mínum eyrum. Hún er ekki öll þar sem hún er séð kerlingin.
Núna er ég því að fara að lesa eins og ég get til þess að mynda mér skoðanir og finna mér eitthvað spennandi að bardúsa við komandi árin, en ég á enn eftir að klára rótasjónverkefnið mitt, þannig að það verður nóg að gera á næstunni.
... kominn háttatími held ég, svo að ég verði ekki úldin og fúl á morgun og næstu daga, því þessi vika verður sko megavika. Ég er að fara að gera fyrstu tilraunirnar með próteinin mín.. júhú.. og þar að auki þarf ég, ásamt prófessor Carol, að ákveða hvaða verkefni verður mitt næstu árin.
Það verður spennandi á miðvikudagskvöldið, því að þá set ég prótínið mitt útá frumurnar mínar, og svo fer ég heim að sofa í nokkra tíma og mæti svo eldsnemma á fimmtudagsmorguninn til að skola frumulufsurnar og fleira skemmtilegt. Þá verður sko unnið mikið, en föstudagurinn fer meira í að skoða spá og spekúlera í niðurstöðum.
Ég er allavegana búin að pakka stuttbuxum fyrir sjúkraþjálfun, bókum og niðurstöðum og nesti ofani poka, og svo er bara að sjá hvort að ég vakni tímanlega á morgun!
Jæja, þetta gekk bara ekki áðan, ég var orðin svo súr og fúl á því að hanga hér inni og anda að mér ryki og skít, að ég dreif mig bara í gymmið og á þrekhjólið. Fjörutíu mínútur á því og skapið var komið í betra lag, og ég er ekki jafnfúl yfir óhreinindunum lengur. Svo er málið bara að þvo þvott á fullu í kvöld á meðan ég les...
Ojjjjbarasta. Ég er búin að vera svo lítið heima undanfarið og nær ekkert í dagsbirtu að ég hef ekki séð allan skítinn sem er búinn að safnast upp hér síðan ég meiddi mig í bakinu í júní. Já, í júní. Jamm, ég veit, ég er ómöguleg og ógeðsleg, en skúringar hafa bara ekki verið efst á listanum hjá mér síðan þá, enda hefur ekki verið skúrað hér eða þurrkað af síðan þá. Mörður fékk loksins ógeð í síðustu viku og þreif baðherbergið en það hafði ekki verið gert í tvo mánuði. Hann hefur aldrei gert það óumbeðinn áður, og hann er með mikið, mikið, mikið hærri skítastuðul en ég, þannig að þið getið rétt ímyndað ykkur hvað það var orðið skítugt!
En núna klæjar mig í fingurna að þrífa, en ég má það ekki út af bakinu á mér og svo á ég að vera að lesa. Ég sé að það borgar sig næstu vikurnar að lesa á labbinu, þangað til ég verð orðin þrifafær.
Það er svo skrýtið hérna í hverfinu að á sunnudagseftirmiðdögum er dæjet kók ófáanlegt í búðum. Það er alltaf bara eftir koffínlaust dæjetkók og svo dæjetkók með sítrónubragði. í dag fór ég í kókleiðangur og ákvað að gefast bara upp og fá mér svona lemmon-kók, gefa því sjéns svona einu sinni, en ég hef aldrei áður smakkað það.
Það er nokkuð ljóst að þetta er ekki aðeins í fyrsta skipti sem ég fæ mér þennan drykk, heldur líka það síðasta. Mér líður eins og ég sé að drekka uppþvottalög, eða Ajax með sítrónuilm, þvílíkur er viðbjóðurinn....
Tjæjjjahhhh... Þá er kominn sunnudagseftirmiðdagur. Helgin er reyndar löng hér í Ameríku, því að á morgun er Labor Day, og því flestir sem ekki vinna í verslunum í fríi. Ég er því komin heim með greinabunkann minn og ætla að nýta það sem eftir lifir helgar til lesturs og í að skipuleggja niðurstöðurnar sem ég hef fengið úr tilraunum síðustu vikna.
Grey Mörður varð fyrir því óláni í fyrradag að brjóta gleraugun sín, þannig að hann er niðri í bæ að leita að nýjum gleraugum. Ekki það skemmtilegasta í rigningunni. Sem betur fer átti hann eitthvað eftir af daglinsunum sem hann keypti um árið, því annars væri hann alveg blindur kallinn, hann sér svo illa. Oh.. ég er svo fegin að þurfa ekki að nota gleraugu, og vona að ég þurfi þess ekki næstu áratugina.
Við fórum í mat til Binnu í gær, því hún átti afmæli. Siggi kom líka, og við sátum fjögur og spjölluðum fram á nótt yfir bjór og rauðvíni. Það var þrælgaman. Íbúðin hennar Binnu er ekkert smá stór, en hún deilir fimm herbergjum með einni annarri manneskju. Þær eru því báðar með svefnherbergi og skrifstofu fyrir sig takk.
Jæja, þetta gengur ekki lengur, nú þarf ég að byrja að lesa!