Jæja, þá er lífið að skríða aftur saman eftir hamagang undanfarinna daga og best að byrja að blogga aftur.

Hún amma mín dó um helgina og þess vegna varð mér svo orða vant. Megi hún hvíla í friði blessunin.

Ég var sjúkdómsgreind með Sceuermanns disorder í bakinu á föstudaginn, en það er einmitt ættgengur sjúkdómur sem hrjáir helst unglinspilta. Ég sá á netinu að hún Stella var líka sjúkdómsgreind með unglingasjúkdóm í gær. Kannski við ættum að stofna klúbb kvenna með unglingavandamál.

Ég sé hins vegar alveg rosalega eftir því að hafa skrifað færslu um krypplingana í Central Park í mars. Scheuermanns-veiki getur nefnilega valdið því að maður fái kryppu ef maður heldur sér ekki í formi. Kannski ég fái aðgang í "The Hunchback Society of Greater New York". Ég ætla allavegana rétt að vona það að ef ég verð krypplingur einhvern tíman, þá verði ég að minnsta kosti einn af krypplingunum sem fer út að hlaupa í Central Park.