Það komst sennilega enginn hjá því að muna hvaða dagur er í dag. Mér fannst mjög skrýtið í allan dag þegar ég var að dagsetja sýnin mín, eins og ég geri alltaf, að merkja þau 9/11. Þetta er eiginlega hætt að vera dagsetning í augum manns, heldur er svona einhver samnefnari hörmunga og sorgar.

Margir hafa gagnrýnt hvað fjölmiðlar hafa gert mikið úr atburðunum hér í dag. En ég verð nú bara að segja að það er bara allt í lagi. Hér í New York finnur fólk enn fyrir afleiðingum árásarinnar. Hagkerfi borgarinnar lætur enn á sjá og er atvinnuleysi enn mikið, en það töpuðust um eitthundrað þúsund störf í borginni í fyrra. Afleiðing þess er meðal annars að betlurum og heimilislausu fólki hefur fjölgað mikið. Neðanjarðarlestirnar eru ekki enn farnar að ganga um göngin sem lágu undir WTC og svo er náttúrulega mjög mikið af fólki sem á um sárt að binda eftir árásirnar.

Það var kona í viðtali í sjónvarpinu áðan og hún var spurð um það hvernig New York hefði breyst síðan 9/11. Hún kom með mjög góðan punkt, þar sem hún sagði að ef við litum á tíunda áratug síðustu aldar, þá einkenndist hann mjög af efnishyggju og græðgi. Viðskiptalífið var á rjúkandi uppleið og allt virtist í blóma. Nú bæri hins vegar svo við að viðskiptin, og þá stóru fyrirtækin væru fallin af sínum stalli, m. a. út af fjármálahneykslum undanfarins árs, en í staðinn væri það hinn almenni verkamaður, og lögreglumenn og slökkviliðsmenn sem væru orðnar hetjurnar okkar. Fólk í Bandaríkjunum virðist hafa vaknað upp við vondan draum og allt í einu uppgötvað hvað það er sem skiptir máli í lífinu.

Hvað mig sjálfa varðar, þá finnst mér ég ekki vera jafnörugg og áður. Meðal annars vegna þess að ég hef jú nær alla æfi, að undanskildum þremur árum, búið á Íslandi, en þar finnst manni maður alltaf vera ósnertanlegur. -Vondir hlutir gerast bara í útlöndum.

Nú ber svo við að þegar talað er um yfirvofandi hryðjuverkaárásir, þá hugsar maður sig tvisvar um. Ekki það að ég sé hrædd eða búist við því að lenda í einni slíkri, því fer fjarri. En það að hafa verið hér í borginni ellefta september í fyrra hefur valdið því að mér finnst það samt ekki útilokað að ég gæti lent í einhverju slíku. Og ég veit að ég er kannski pínu nojuð, en ég kippist enn við þegar ég heyri flugvél flúga yfir....