Hver sá sem mælir með einkavæddu heilbrigðiskerfi ætti að prófa að flytja hingað út til BNA og sjá hversu frústrerandi kerfið hér getur verið. Ég hef reyndar aldrei fengið annað ein eitthundrað prósent þjónustu frá læknum og sjúkraþjálfum, en vesenið er að þetta er allt einkavætt, þannig að það er alltaf spurning hver á að borga.

Það er heldur ekki eins og ég sé ótryggð, því ég er bæði með sjúkratryggingu sem skólinn minn borgar fyrir mig og þar að auki tryggingu frá Department of State, sem ég fékk í gegnum Fulbright.

Þetta virðist þó ekki vera nóg, því að Columbiatryggingin borgar fyrir lækninn, en ekki sjúkraþjálfunina. Hin tryggingin á að borga sjúkraþjálfunina.

Í dag fékk ég hins vegar þær upplýsingar að tryggingafélagið mitt neitaði að borga. Þeir halda því fram að bakmeiðslin hjá mér hafi verið "pre-existing", þ.e. að ég hafi verið meidd í baki áður en ég flutti til BNA og tryggingin tók gildi. Þetta er alveg fáránlegt, því að tryggingafélagið er ekki enn búið að fá læknaskýrsluna, en upphæðin er orðin nokkuð há, og þá er eins og þeir noti allar tiltækar aðferðir til þess að sleppa frá greiðslu. Málið er líka að ég hef aldrei farið áður til læknis út af bakinu á mér og því eiga meiðslin ekki að teljast hafa verið til staðar. Ekki fyrr en ég leitaði mér læknishjálpar.

Mér finnst það líka ansi skítt að þeir neiti að borga reikninginn þegar hann er kominn upp í tvö þúsund og tvöhundruð dollara! Þeir hefðu nú alveg getað sleppt því að segjast ætla að borga í upphafi. En á þessu þrífst heilbrigðis-iðnaðurinn hér. Tryggingafélögin lofa víst aldrei að borga fyrr en í augnablikinu sem þau gera það, þannig að maður virðist alltaf vera að taka fjárhagslega áhættu við að leita sér aðstoðar í heilbrigðiskerfinu.

Hins vegar er ég á því að það kemur ekkert í stað góðrar heilsu, og því sótti ég um námslán fyrir veturinn. Ég ætti að fá einhverja hýru fyrst það er búið að afnema tekjutenginguna við maka, og það ætti að duga fyrir sjúkraþjálfun í nokkra mánuði.