Í kvöld þegar ég kom heim lá stelpa sofandi á tröppunum hjá okkur og var búin að sparka af sér skónum. Greyið. Maður fær alveg fyrir brjóstið að sjá svona lagað. Ég er reyndar orðin mun ónæmari fyrir betlurum og fátæklingum en ég var fyrir ári síðan, og svo líka frá því ég var á Indlandi, maður bara getur ekki velt sér upp úr ógæfu annara endalaust. En ég varð svo döpur að sjá þessa ungu konu sofandi á tröppunum okkar í kvöld. Mörður sagði mér að þegar hann fór út fyrr um kvöldið hafi hún verið þarna og varla staðið í lappirnar vegna dópvímu.

Það er nokkuð ljóst að fólk í þessum heimi er misgæfusamt.

Hvað er í gangi þegar manni finnst maður vera búinn snemma á labbinu þegar maður labbar út klukkan níu?

Ég held að málið sé ekki að ég sé búin að vera að vinna svo ofboðslega mikið undanfarið, þetta er svona sambland af því að mæta í seinna fallinu í vinnuna og að vinna mikið.

En, nú er ég komin heim í faðm bóndans og því er ráð að hætta að blogga og knúsa kallinn...