Í dag er góður dagur. Ég var mætt fyrir allar aldir í sjúkraþjálfun, þar sem ég var nudduð í spað, (ái, það var svo vont), ég fékk meira að segja svona raflostsmeðferð.. heheh.. eða hvað það er nú kallað, elektróðurnar voru allavegana settar á bakið á mér en ekki hausinn...

Svo dreif ég mig á labbið og þar gekk allt alveg hreint skínandi, ljómandi vel! Ég gerði mína fyrstu mótefnafellingu, sem gekk upp... þannig að núna veit ég að prótínin sem ég var að klóna, tjá og hreinsa eru það sem þau eiga að vera og virka eins og þau eiga að virka.

Marshall og Melissa komust að því að ég var með geisladiskaveskið mitt með mér og skemmtu sér við að fletta í gegnum það. Þegar það kom að XXX-Rottweiler hundum, stóðust þau ekki mátið, þegar ég sagði þeim að þetta væri íslensk rapphljómsveit: "Do they rap in Icelandic?" Og diskurinn flaug á. Þeim fannst þetta ótrúlega fyndið, og sérstaklega þegar ég sagði þeim líka frá því að Erpur hefði kastað mólótof kokkteil á sendiráð BNA heima í fyrra...

Núna er ég bara að fara að kíkja á The Hungarian Pastry Shop með Noeliu og fá mér kaffi.

Oh... ég gleymi alltaf að segja frá því að það hefur bæst einn Íslendingur í hópinn hér í Columbia. Það er hún Binna, en hún er að fara að stúdera bókmenntir við enskudeildina hér. Hún er búin að kíkja nokkrum sinnum í heimsókn, og við gersamlega stoppum ekki í masinu þegar hún kemur... Um helgina förum við samt til hennar í heimsókn, því að hún á afmæli á laugardaginn og bauð okkur í mat. Kíkið endilega á bloggið hennar Binnu á karamella.blogspot.com

Í dag er fyrsti dagurinn síðan ég kom heim frá Íslandi í byrjun júní, að það er kaldara úti en inni. Það er búið að vera pínu hráslagalegt, rigning og suddi í allan dag. Ég er bara fegin, finnst þetta fín tilbreyting, en labbfélagarnir eru búnir að vera duglegir að kvarta. Þeim finnst ég geðbiluð að finnast þetta fínt, og meðtaka það ekki alveg að það sé sjaldan sautján stiga hiti, logn og rigning á Íslandi.

Það var fremur afslappaður dagur hjá mér á labbinu í dag. Ég svaf til tíu og mætti ekki fyrr en ellefu á labbið. Ég tók líka heilan klukkutíma í hádegismat, því að í dag var fyrsti dagurinn hjá nýju fyrtsta-árs nemendunum, og í tilefni af því var öllum boðið upp á samlokur í hádeginu, sem svona "welcome-lunch" fyrir þau. Í dag er ég semsagt opinberlega orðin annars-árs nemi. Úff... því fylgir nú pínu pressa, því honnímúnið er búið og nú tekur blákaldur veruleikinn við.

Klukkan sex sló ég þessu svo öllu upp í kæruleysi, hætti að vinna og dreif mig með Melissu að hitta krakkana á West End, en þar voru nýbakaðir fyrsta annars og þriðja-árs nemar á happy hour. Við sötruðum smá bjór og fórum svo á uppáhalds veitingastaðinn minn í hverfinu, TOMO, og fengum okkur sússí. Nammi, nammi, namm. Ég er loksins búin að eignast uppáhaldsmat, en hingað til hef ég aldrei getað gert upp á milli góðra rétta.

Nú er ég hins vegar andvaka, því að ég vaknaði ekki fyrr en tíu í morgun og sólarhringurinn snýr því eitthvað öfugt hjá mér.... Mér finnst þetta samt algert æði. Ég er loksins búin að finna taktinn, farin að njóta þess að ég er ekki í venjulegri vinnu og farin að njóta frelsisins til þess að vinna þegar mig langar til þess að vinna. Nú er mig loksins farið að klæja í puttana að mæta aftur á labbið og halda áfram með verkefnið mitt, sama hvað klukkan er og finnast svaka gaman að lesa greinar um verkefnið mitt. Þetta hefur sennilega allt að gera með það að ég verð næstu árin á þessu labbi að vinna doktorsverkefni. Ég er komin yfir smáverkefnasyndrómið sem fylgir þessum rótasjónum, og yfir í hina fúlustu alvöru.... =)

Jeijjj... Ég var að koma heim af labbinu og ég er í skýjunum! Öll Western blottin mín virkuðu, og öll prótínin mín eru það sem þau eiga að vera.. júhúúúú....

Svona vinna frameftir veldur því hinsvegar að ég hitti Mörð frekar lítið. Hann kyssti mig bless þegar hann fór í morgun, svo hitti ég hann í dyrunum heima þegar ég var að fara aftur á labbið eftir kvöldmat og svo hringdi ég í hann til þess að segja góða nótt... Þvílík eiginkona.

Ég er búin að bíða eftir deginum í dag með mikilli eftirvæntingu, því að í dag opnaði líkamsræktarstöðin í Columbia aftur eftir tveggja vikna hlé.

Ég hélt glöð í bragði út í gymmið eftir vinnu til þess að fara í sund. Ég athugaði vel áður hvort að sundlaugin væri ekki örugglega opin klukkan sex og fann svo nýja skápinn minn og hafði fataskipti. Síðan plampaði ég sem leið lá um ranghala Marcelus-Hartley-Dodge Physical Fitness Center, þar til að ég kom að sundlauginni. Til þess að komast að lauginni þarf að ganga yfir áhorfendapallana og svo eftir gangi og niður stiga og inn að laug. Ég gekk þar sem leið lá eftir pöllunum og horfði á sundfólkið, glöð yfir því að laugin væri opin, því ekki er alltaf alveg að marka dagskrána. Ég fór um dyr inn á ganginn og niður stigann og kom þá að lokuðum dyrum að lauginni, og ekki einu sinni hurðarhúnn á þeim til þess að rykkja í. Ég var frekar svekkt, skildi ekki alveg hvað væri í gangi og plampaði aftur upp. En viti menn, dyrnar sem ég kom inn um voru líka lokaðar og læstar, -ég var greinilega komin í sjálfheldu!

Ég reyndi fyrst að berja á dyrnar til þess að vekja á mér athygli, en það gekk ekki, þannig að ég fann neyðarútgang, en hann var læstur =( Þá brá mér alveg svakalega og ég hljóp niður stigann aftur, því þar var annar neyðarútgangur. Jú, sem betur fer komst ég út um þær dyr, og þær skelltust á eftir mér. Á þeim var heldur ekki neinn hurðarhúnn, þannig að ekki var um það að ræða að snúa við, en ég var stödd inni á einhverskonar lager. Ég ráfaði um lagerinn á sundbol og sandölum einum fata og kallaði "Hello, is anybody there?" -Ekkert svar. Þarna var ég eiginlega orðin pínu smeyk, en hafði þó húmor fyrir aðstöðu minni. Ég fann annan neyðarútgang, en hann var líka læstur. Ég var eiginlega fegin því, því að hann vísaði beint út á Broadway.

Loksins kom ég á gang sem var verið að gera upp, og hann var því fullur af smiðum og málurum. Þeir glottu út í annað þegar ég kom arkandi inn ganginn á sundbolnum, veifandi sundgleraugum og spurði þá hvernig ég kæmist í gymmið. Sem betur fer gátu þeir vísað mér leiðina og bentu mér á lyftu og sögðu að gymmið væri á fimmtu hæð. Það var nú reyndar ekki alveg rétt, því ég var komin út á kampus og neyddist til þessa að plampa á sundbolnum yfir campusinn og inn í líkamsræktarstöðina aftur. Sem betur fer er heitt úti, það hefði verið hræðilegt ef þetta hefði gerst í febrúar.

Ég fór því bara og skipti um föt og fór heim og fékk mér kvöldmat. Tveimur tímum síðar gerði ég aðra tilraun til líkamsræktar, og hafði þá líka með mér skó og æfingaföt ef ske kynni að ég kæmist ekki að lauginni. Þá brá svo við að það var búið að hengja skilti út um allt gymmið að opnunartími sundlaugarinnar hefði verið vitlaus á dagskránni, laugin opnaði ekki fyrr en klukkan sjö. Gaurinn í afgreiðslunni horfði skömmustulega á mig þegar ég kom aftur, en ég hafði þurft að útskýra sólarsöguna fyrir honum til þess að komast inn aftur.

Það kom svo líka í ljós að þessi leið sem hafði verið notuð að lauginni í sumar er lokuð og nú á að labba í gegnum aðra ranghala til að fá sér sundsprett. Það hafði bara óvart gleymst að taka niður skiltin með öllum pílunum sem bentu á sundlaugina, þangað til ég kom og lét á þær reyna.

Ég komst sem betur fer á leiðarenda í annari tilraun og líður núna eins og nýslegnum túskildingi eftir þúsund metra skrið...

Ágúst skrifar um námsbók sem hann keypti í Bóksölu stúdenta og finnst merkilegt að bók sem kostar hundrað dollara í Ameríku kosti um fimmþúsund í Bóksölunni. Mér finnst það líka merkilegt.

Málið er að Bóksalan stundar svokallaða verðjöfnunarstefnu. Tilgangurinn er að jafna útgjöld milli faga þannig að nemendur borgi allir svipað verð fyrir bókakost sinn, sama um hvaða bækur er að ræða. Þannig kostar tíu ára bók um prótínhreinsun jafnmikið og nýjasta útgáfan af efnagreiningarbókinni. Fyrri bókin kostar um tuttugu dollara á Amazon, hin um hundrað og tuttugu. Þessi hugsjón er jú mjög falleg og vel meint, en lengra nær það ekki.

Bóksalan hefur löngum stært sig af því að vera ódýrari en Amazon, og að hluta til er það rétt, því dýru stóru bækurnar eru mun ódýrari, en sömu er ekki að segja um litlu ódýru bækurnar. Þess vegna er hagstæðast fyrir stúdenta að kaupa ódýrubækurnar á Amazon, þar sem þær eru en ódýrar, og dýru bækurnar í Bóksölunni, þar sem þær eru ekki svo dýrar.

Við vorum að koma úr Dim Sum. Við hittum Adelene, Chris kærastann hennar og Mary Ann niður í Chinatown og fórum á stað sem heitir því smekklega nafni Dim Sum Go-Go. Engar gógópíur á staðnum samt, en fínn matur.

Við höfum farið einu sinni áður á Dim Sum, en það var með Josh og Melissu í janúar. Í þetta skiptið var samt ekki fólk sem keyrði matarvagna um staðinn, þannig að maður gæti bara bent á það sem mann langaði í heldur þurfti að panta af matseðli. Adelene bjargaði okkur alveg, því hún er m.a. alin upp í Hong Kong og kann að panta mat á "cantonese".

Við fengum grænmetis og kjúklinga dumplings, rófukökur með rækjum, hrísgrjónakökur með kjúklingum og svínakjöti, vorrúllur, sesamkúlur, kókoskökur, grænmetishrísgrjónarúllur, steikt dökkt grænmeti og hrísgrjón, og með öllu þessu drukkum við te.

Adelene sagði mér að Dim Sum hefðin hefði byrjað sem svona morgun"kaffis" dæmi, þar sem fólk hittist og fékk sér te saman og smá snakk með. Síðan hefði þetta þróast út í að verða hádegismatur, og teið er komið í annað sæti á eftir smáréttunum sem maður borðar.

Eftir matinn fórum við bara heim, þar sem ég þarf að mæta á labbið, en Adelene og Chris fóru á eitthvað pickles-festival, bara af forvitni, af því að þeim fannst það eitthvað svo fáránlegt. Við fáum að vita allt um það á morgun um hvað það snerist.

Nú er ár síðan við vörðum saman fyrsta deginum okkar í New York. Mörður kom hingað 24. ágúst, en ég kom tveimur dögum fyrr til þess að taka á móti íbúðinni og sjá um nokkur formsatriði á meðan hann tók haustpróf heima.

Mér finnst eiginlega ótrúlegt að við séum búin að vera hér í ár, þetta hefur liðið svo hratt. Ætli komandi ár eigi eftir að líða jafnhratt. Þegar ég lít til baka, þá er árið búið að vera skemmtilegt, en líka erfitt. Það er búin að fara mikil orka í að aðlaga sig lífinu hér, og líka bara að koma okkur fyrir hér, en á sama tíma erum við búin að sjá nýja og spennandi hluti og kynnast skemmtilegu fólki.

Það sem minnir mest á að ár sé liðið núna er ársafmæli árásarinnar á WTC og Pentagon. Ég held að þessar árásir hafi gert mér erfiðara fyrir við að aðlagast lífinu hér í byrjun, ég sé það eiginlega betur eftirá, en þetta var svo mikið sjokk.

Þegar einhver minnist á ellefta september eru flugvélar fljúgandi á turnana ekki það fyrsta sem ég sé fyrir mér, heldur hugsun sem fór í gegnum huga mér sennilega um leið og fyrri flugvélin flaug á turninn. Klukkan var nákvæmlega tíu mínútur í níu, og ég var að flýta mér í fyrirlestur. Veðrið var frábært, heiðskír himinn og loftið tært, lítill raki. Ég leit á klukkuna og greikkaði sporið og horfði upp Broadway og varð þá lítið á bandaríska fánann sem blakti við hún á þaki byggingar við götuna. Ég hugsaði með mér: "Já, ég er í Ameríku, best að venjast því!" -Við fengum það svo sannarlega í andlitið næstu vikurnar og mánuði, þar sem amerísk föðurlansást sauð duglega uppúr.

Ármann bloggar um minningarbrot frá æsku sinni. Í dag talar hann um rúllustigann í Glæsibæ. Ég fékk eiginlega bara gæsahúð, því að þessi rúllustigi lifir enn í minningunni hjá mér, -í dýrðarljóma. Það var alltaf gaman að koma í Glæsibæ, því þar var rúllustiginn. Mig minnir líka að Glæsibæjarferð hafi verið notuð til að múta mér til að vera stillt einhvern tíman, og sé ég þá fyrir mér Óla frænda og Loft pabba hans, en ég var oft í pössun hjá Völlu frænku, mömmu Óla og konu Lofts. Þau bjuggu einmitt í Goðheimunum, ekki svo langt frá Glæsibæ.

Mörður var reyndar einu skrefi á undan mér í rúllustigamenningunni, því hann bjó rétt hjá og var búinn að uppgötva takkann sem stoppaði stigann. Dæmigert fyrir hann, en hann var prakkari þegar hann var lítill.

Það er ótrúlegt að minningin um lítin rúllustiga í Glæsibæ geti enn yljað manni um hjartarætur og ég er viss um að margir Reykvíkingar á mínum aldri eiga sælar minningar af stiganum þeim arna.

Ég er komin með verkefni fyrir næstu önn. Málið er að ég hef ákveðna kennsluskyldu í náminu. Ég þarf að taka þrjár kennslueiningar, en það jafngildir því að vera með umræðutíma í tveimur kúrsum samtals, eða fara yfir próf í þremur kúrsum. Ég er mjög fegin að þetta skuli ekki vera meira, því doktorsnemar í mjög mörgum öðrum fögum, þó sérstaklega hugvísindum, þurfa að kenna á hverju einasta misseri í fimm ár. Ég fékk hins vegar alveg svakalega fínt kennsludjobb fyrir þetta misseri. Ég verð svokallaður Head-TA, en TA stendur fyrir Teacher Assistant. Vinnan felst í því að raða fólki niður í umræðutíma og slá inn einkunnir hjá nemendunum úr prófum misserisins, en þau eru fjögur samtals, og nemendurnir eru um þrjúhundruð. Ég mun líka sjá um viðhald á vef námskeiðsins. Mér heyrist á þeim sem hafa gert þetta áður að þetta sé ekki mikið mál miðað við að sitja heila helgi fjórum sinnum á misseri og fara yfir misgáfuleg svör nemenda við sömu spurningunni. Mér finnst líka ágætt að fá að spreyta mig aðeins frekar á viðhaldi á vefsíðum, þannig að ég er eiginlega að slá tvær flugur í einu höggi, læri meira í vefsíðugerð og vinn mér inn kennslupunkta í sömu andrá.

Mikið hausthljóð finnst mér nú komið í Íslendinga. Ég væri alveg til í smá haust sjálf, en það fær sennilega að bíða í mánuð í viðbót. Ég heyrði því fleygt að sumarið er búið að vera það næstheitasta frá því að mælingar hófust hér í New York. Hitinn hefur reyndar bara einu sinni náð upp í fjörutíu gráður, en það eru búnar að vera svo margar vikur í röð með þrjátíu og fimm stiga hita. Mér skilst að venjulega falli hitinn meira inn á milli. Mér hefur hingað til fundist þetta alveg fínt, en eftir hitabylgju undanfarinnar viku er ég farin að þrá haustið með sínum svala. Vetrarins hlakka ég þó ekki mikið til, frostið bítur svo hér í rakanum á Manhattan.

Ég sá á RSS yfirlitinu á síðunni að Ágúst Flygenring hefði skrifað færslu með titlinum Pönnsur. Vitandi það að hann vinnur með mömmu, þá hugsaði ég með mér að þarna væri örugglega um að ræða pönnsurnar hennar mömmu minnar! Júh, mikið rétt, það stóð heima, mamma mætti með nýbakaðar pönnukökur í vinnuna í morgun. Mikið held ég að vinnufélagar hennar séu ánægðir í dag. Ég veit heldur ekki um neina aðra konu sem mætir með nýbakaðar pönnsur í vinnuna. Hvílíkur myndarskapur! Oh... ég væri nú alveg til í svosem eins og eina....

Einhvern tíman heyrði ég því fleygt að kakkalakkar væru einu lífverurnar á jörðinni sem lifðu af kjarnorkusprengingu. Mér finnst það ólíklegt.

Ég sat nefnilega í mestu makindum að fletta upp greinum á netinu, þegar ég sá hreyfingu á gólfinu við hliðina á mér. Mér brá nú ekki, ég varð eiginlega ánægð, því að ég hélt að þetta væri kjörið tækifæri til að handsama músina sem er farin að leigja með okkur. En þegar ég skoðaði málið betur sá ég að dýrið var aðeins of lítið til þess að vera mús (reyndar of stórt líka til þess að vera skordýr að mínu mati). Þetta var kakkalakki. Ég spratt upp gólandi og gargandi, því mér er ekki vel við þessi kvikindi. Ég tók svo að stappa og láta öllum illum látum til þess að króa dýrið af út í horni, og Mörður kom og tók þátt í leiknum, á meðan ég rauk inn á bað og náði í hárblásarann minn. Síðan grillaði Mörður dýrið með blásaranum, og þurfti nú ekki mikinn hita eða langan tíma til. Mér finnst harla ólíklegt að lakki kenndur við kakka, sem ekki lifir af smá hárblástur þoli kjarnorkusprengingu.

Mikið er þetta blogg orðið eitthvað slappt hjá mér, ekkert nema lýsingar á vinnunni hjá mér, en þó að mér finnist hún skemmtileg, þá efast ég um að allir lesendur dagbókarinnar séu á sama máli.

Í dag var léttur og löðurmannlegur dagur á labbinu. Það fengu allir taugaáfall þegar ég lét verða að því að leika dropateljara við 4°C, það héldu allir að ég hefði verið að grínast. Mér fannst þetta ekkert mál, ég var bara í klukkutíma þarna inni, í flíspeysu, með húfu. Ég hefði reyndar alveg getað beðið frami og farið inn á þriggjamínútna fresti og skipt um glas, en ég var bara svo hrædd um að þetta myndi sullast eitthvað út um allt, þannig að ég sat inni. Ég sagði við stelpurnar að þetta væri sko ekkert mál, mér hefði verið mikið kaldara þegar ég vann í frystihúsi eitt sumar hér í denn. Ég er samt komin með stimpil á mig á labbinu sem geðsjúklingur...

Jæja, nóg af labbvinnu. Eftir sjúkraþjálfun í dag kom ég við í GAP og labbaði út með þessar líka fínu gallabuxur. Mátunin á gallabuxunum var vægast sagt fyndin, því mátunarklefagaurinn var að reyna við mig allan tímann, og hékk á hurðinni á klefanum og blaðraði á meðan ég mátaði samtals sex pör af gallabuxum. Hann rétti mér meira að segja símanúmerið sitt yfir hurðina. Ehhhmmmm... ég stóðst ekki mátið og sagði við hann að ég væri nú reyndar gift. Hann fór í klessu og fór að tala um að það væri nú allt í lagi að vera vinir og að hann ætti nú unnustu "back home".. gvuðmávita hvar það er... Æji, ég var bara í svo góðu skapi eitthvað þannig að þegar hann fór að spurja mig hvaðan ég væri í upphafi, þá kjaftaði ég á móti, en hefði nú alveg mátt vita að ég losnaði ekki við hann af klefadyrunum. Mér finnst þetta eiginlega alveg óborganlegt. Það er svo oft hérna sem fólk kann sig ekki.

Þessa dagana snýst vinnan á labbinu hjá mér í kringum próteinhreinsun. Eitt skref af vinnunni er að binda prótínið sem ég er að hreinsa við súlu (þ.e. ég fylli svona spítalasprautu með efni sem prótínið mitt binst við) og svo skola ég súluna þannig að öll óhreinindi losna af, og svo að lokum, þegar bara prótínið mitt er eftir á súlunni, þá set ég efni á sem skolar það af. Þegar það kemur að þessu lokaskrefi að losa prótínið mitt af súlunni nota ég svokallaðan skammtasafnara. Hann virkar þannig að hann telur dropana sem drjúpa úr súlunni og færir alltaf nýtt tilraunaglas undir á 30 dropa fresti. Svo get ég síðar komist úr skugga um í hvaða glas prótínið mitt lenti, og notað þá lausn í tilraunirnar mínar.

Í dag vill svo til að allir skammtasafnararnir á labbinu eru í viðgerð, og ég þarf að losa prótínið mitt af súlunni í fyrramálið. Það vill líka svo skemmtilega til að þessi vinna er unnin við 4°C, þannig að á morgun verður mjög áhugaverður dagur hjá mér. Ég þarf nefnilega að leika dropateljara.

Planið er að taka með mér húfu, dúnúlpu og vetlinga og sitja inni í kæli og telja þrjátíu dropa ofaní túpur. Ég þarf að safna í tuttugu og átta glös, þrjátí dropum í hvert, og það líða átta sekúndur á milli dropa. Alls mun ég því telja 840 dropa á tæpum tveimur klukkustundum.

Það skemmtilegasta er líka að ég þarf að hlusta á aulabrandara frá vinnufélögunum um það að ég sé nú frá Íslandi, þannig að ég sé nú vön kuldanum, og hvort þau eigi nú ekki bara að slökkva ljósið inni í kæli, þannig að ég fá smá skammdegi með kuldanum....

Jæja, nú er ég loksins komin heim af labbinu og sé fram á það að þurfa ekki að verja meira en klukkutíma þar á morgun. Hjúkk. Þessi vika er búin að taka á, bæði andlega og líkamlega. Gærdagurinn var sko ekkert stuttur, var ekki komin heim fyrr en klukkan tíu. Hafði samt tíma fyrir nokkra bjóra með Merði. - Þó það nú væri, maður verður nú að halda föstudagana hátíðlega með smá áfengisskvettu!

Góðu fréttirnar eru að ég er búin að hreinsa tvö prótín af þremur. Þær slæmu eru að Vanesa verður þokkalega pirruð þegar hún kemst að því að ég hreinsaði ekki þriðja próteinið í vikunni. Mikið hlakka ég til þegar hún flytur heim til sín.

Kann einhver lesandi ráð til þess að prótín losni af súlu í skörpum toppi, í stað þess að það sé svaka hali á eftir toppinum? Ég er sko að nota histdine-tag og nikkel-perlur. -Nei, ég bara svona spyr! Kvöldinu verður varið í að lesa Harris og Angal: Protein purification, á meðan Mörður fer í partý.

Jæja, þá er ég tilbúin í slaginn... Næstsíðasti vinnudagur vikunnar og hann stefnir ekki í að vera langur. Undanfarin vika er búin að vera sú erfiðasta í skólanum hingað til....

Mikið er ég fegin að Geir er ekki við völd á Íslandi, því það væri alveg ótrúlega ómannúðleg og köld stefna sem hann myndi reka. Engin listastarfsemi og engin vísindastarfsemi á vegum ríkisins, því þetta á allt að vera rekið í gróðastarfsemi. Dö, en ógeðslega boring heimur. Ég held að það væri frekar einsleitt menningar og vísindalíf á Íslandi ef það væri raunin. Og snýst hagfræðin ekki líka um fólk, ekki bara peninga?

Ég gleymdi alveg að segja frá því að á næsta labbi við labbið mitt var verið að taka upp kvikmynd í gær. Gangurinn fyrir framan rannsóknarstofurnar var fullur af fólki allan daginn, sem bara stóð og spjallaði saman og sagði "We're rolling" og "Shhhhh..." annað slagið. Chloe Bulinski, prófessorinn á næsta labbi, og póstdokk á labbinu voru settar í fyndna þrönga hvíta sloppa og voru látnar pípettera á fullu. Það er frekar fyndið, en það er aldrei neinn í sloppum hérna, nema þegar fólk er að vinna með geislavirkni og svo þegar fólk leikur í bíómuyndum.

Hún Jóhanna rétt missti sumsagt af því að verða kvikmyndastjarna, en þetta er labbið hennar, en Jóhanna er í sumarfríi í Evrópu. En allavegana, myndin kemur til með að heita Corn, og mér skilst að þetta sé hrollvekja af einhverju tagi.

Það telst ekki góður íþróttaandi að gleðjast yfir óförum annarra. En fjandinn hafi það, Man. Utd tapaði í kvöld og mér finnst það hrikalega skemmtilegt.

Úff, annan eins dag hef ég barasta aldrei á æfinni upplifað. Jú, kannski, en það er að minnsta kosti langt síðan!

Ég var mætt klukkan átta á labbið, og komst þá fljótlega að því að það væri eitthvað að prótínunum mínum sem ég er að búa til.. Þau eru eitthvað að stríða mér og segjast vera önnur en þau eru... Svo, til þess að bæta gráu ofaná svart varð Vanesa, póstdokkinn sem ég er að vinna með, mjög fúl yfir þessu og fór að tala um það við hina nemana á labbinu hvað ég hafði verið vitlaus að rugla saman sýnum. Málið er bara að ég veit að ég ruglaði þeim ekki neitt saman, það er eitthvað annað í gangi. Ég er komin með nett nóg af þessari manneskju, hún er algerlega geðbiluð, ég tel dagana þangað til hún hættir. En nóg um það.

Það toppaði daginn samt að ég átti að vera mætt í sjúkraþjálfun klukkan sex, en var að byrja á minni fyrstu prótínhreinsun síðan 1998. Og auðvitað gekk allt hundrað sinnum hægar en það átti að gera. Klukkan sex var ég enn í vinnuni, en hafði fengið klukkutíma frest í sjúkraþjálfun. Ella, tæknimaðurinn á labbinu mínu var bjargvætturinn minn í dag, hún sýndi mér öll handbrögðin og veitti mér andlegan stuðning. Hún gekk jafnvel svo langt að hvísla að mér svo lítið bæri á: "You have to survive this only for a few more months". Ég vissi alveg við hvað hún átti.

Ella er alveg frábær kona. Alveg hreint svakalega hávaðasöm, en líka mjög fyndin og skemmtileg. Ég hef áður sagt frá því að hún er pólsk að uppruna, hefur búið hér í fjölda ára. Ég komst svo að því í dag að hún er læknir að mennt, og vann sem læknir í Póllandi áður en hún flutti til New York, en ákvað að taka ekki "residency" hér aftur þegar hún flutti hingað, heldur fór að vinna sem "technician" þ.e. tæknikona, á labbinu. Mér finnst þetta algert rokk. Hún þurfti ekki á peningunum að halda, þannig að hún fékk sér bara vinnu sem hún þurfti ekki að sinna meira en 40 tíma á viku.

Hún ætlar að kaupa handa mér Prins Póló fljótlega, því henni fannst svo fyndið að hugsa til þess að þegar hún var í Póllandi að gæða sér á íslenskum kavíar, hafi ég verið lítil stelpa á Íslandi að borða Kók og Prins....

Ég var að lesa sniðuga grein í Times um helgina um skynjun manna á tilviljunum, og hvernig mannfólkið býr til mynstur þar sem í raun er ekkert mynstur. Ég er sjálf mjög sátt við tilviljanir og finnst frekar skondið þegar fólk byrjar að tala um hluti eins og að hryðjuverkaárásirnar á borgina hafi verið þann 9/11, en það geti ekki verið tilviljun að það séu sömu tölur í neyðarnúmerinun 911. Þessi grein segir það sem segja þarf, heimurinn er bæði nógu stór og nógu lítill til þess að svona tilviljanir eigi sé stað!

Labbfundurinn fór alveg ágætlega í dag. Ég var samt frekar stressuð, þannig að ég gat ekki alveg svarað öllum spurningunum sem ég fékk, þó ég vissi alveg svarið, var ekki alveg nógu örugg. En það kemur, ég hef fimm ár í viðbót til þess að vinna í því!

Annars fór seinniparturinn í að rölta út á alþjóðaskrifstofu og sækja skjöl til þess að fara með á launaskrifstofu deildarinnar. Þetta var samtals klukkutímalabb í steikjandi hita... úff! Ég sá alveg skafrenning og snjóskafla í hillingum. Það er búið að vera svo passlega heitt hérna undanfarnar þrjár vikur, tuttugu og fimm til þrjátíu gráður og ekkert svakalega rakt, en þessa vikuna er sannkölluð hitabylgja í New York.

Í kvöld var svo journal club, með bjór og snakki, en núna er ég örmagna heima hjá mér að borða súkkulaði og búa mig undir próteinhreinsun morgundagsins.

Jæja, þá er klippingin afstaðin, þið getið sjálf dæmt hvernig fór....

Mikið finnst mér leiðinlegt hérna hvað menn láta ekki segjast og halda áfram að nauða í mér þegar ég segist ekki vilja lita á mér hárið. Gaurinn var næstumþví byrjaður að tala um hvað hárið á mér væri ljótt á litinn, bara til þess að selja mér hárlitun. Ég er samt ágætlega sátt. Ekkert svakalega. Það er örugglega langt, langt, langt þangað til ég fæ góða klippingu...

Þetta er nú pínu skondið! Stebbi Hilmars brjálaður og allir í slag...

Ég er að fara í klippingu í hádeginu =) Ég hlakka bæði til og kvíði fyrir, því að það er ansi tvísýnt um útkomuna.

Labbvinna gærdagsins gekk vægast sagt mjög vel. Bakteríurnar mínar uxu eins og gorkúlur og ég var búin að vinna fyrir kvöldmat. Undanfarna daga hafa þær nefnilega vaxið svo hægt af því að loftkælingin í húsinu hefur haldið hitastiginu mjög lágu. Ég hélt því jafnvel að ég yrði að vinna fram á nótt.

Í dag ætla ég svo að útbúa glærur fyrir fyrirlesturinn sem ég held á morgun á labbfundi, um það sem ég er búin að vera að gera í sumar, og æfa mig nokkrum sinnum á Merði. Ég held að hann hlakki ekki til =)

Annars er ég orðin pínu þreytt á því að vera alla daga í vinnunni. Íbúðin okkar er orðin svo skítug að það er varla verandi hér, en ég hef ekki haft tíma til að þrífa hana undanfarið, og svo hafa bakverkir líka komið í veg fyrir að ég hafi náð að taka til hendinni heima hjá mér. Núna er bakið á mér hins vegar í góðu geimi og næsta helgi lofar góðu með það að ég nái nú eitthvað að snurfusa hérna. Jeijjj!!!

Ég segi ekki annað en; Dæmigert fyrir skítaapparatið Flugleiðir... Og svo eru menn með ekkert nema lélegar afsakanir í kjölfarið. Ég bíð eftir að þeir fari á hausin, þetta er svo illa rekið fyrirtæki. Helsta tekjulind þeirra er okur á íslenskum stúdentum sem búa í útlöndum. Þetta fyrirtæki virkar ekki hvetjandi á að maður fari heim í frí...

Dagurinn í dag er búin að vera alveg skínandi góður! Ég er reyndar pínu syfjuð af því að ég þurfti að taka subway í sjúkraþjálfun klukkan rúmlega sjö. en það er nú í lagi svona einu sinni. Sérstaklega af því að í dag þarf ég lítið að vinna, bara að bíða eftir því að bakteríurnar mínar fjölgi sér.

Ég fór í sjúkraþjálfun eins og áður sagði, og Libbý var bara býsna ánægð með mig. Ég má jafnvel fara að hlaupa aftur fljótlega, en í gær var fyrsti dagurinn í sjö vikur þar sem mér var ekki illt í bakinu, og það er víst orðið alveg beint.

Svo fór ég á fund með prófessornum mínum, og hún var bara býsna ánægð með það sem ég var að gera, og hafði meira segja fyrir því að dást að því hvað gelin mín væru falleg =) Fyrir mér eru gel bara gel, en það á kannski eftir að breytast! Það er allavegana gaman að fá hrós, þó að það sé bara fyrir útlitið á Coomassie-lituðum próteingelum.

Svo lenti ég í brjáluðu þrammi á campusnum. Ég skal sko bara segja ykkur það að þeir sem eru pirraðir á nemendaskrá HÍ hafa sko ekkert prófað enn! Ég þurfti nefnilega að endurnýja áskriftina á skápnum sem ég er með í gymminu. Þegar ég kom á skrifstofuna þar var mér sagt að ég þyrfti að vera með límmiða á Columbia skilríkinu mínu þar sem stæði að ég væri skráð í Columbia í haust. Ég þrammaði því yfir í nemendaskrá, þar sem þær kíkja venjulega á skráninguna manns í tölvunni og líma svona límmiða á. Í leiðinni ákvað ég að fara með social-security kortið mitt til þeirra, en ég er búin að trassa það í allan vetur. Það gerði ekkert nema flækja málin, því að fyrst að ég er komin með rétta kennitölu, þá þurfti ég að fá nýtt kort og því gamla hent, með öllum mínum nauðsynlegu limmiðum. Svo komst ég líka að því að deildin mín er ekki búin að skrá mig á haustmisserið, þannig að ég gat ekki endurnýjað skápinn minn. Justin, sem sér um skráningarnar, er nefnilega í fríi. Til þess að bæta gráu ofan á svart, þá komst ég ekki í sund, því það var brjáluð röð í gymminu þar sem ég gat fengið aftur límmiðann fyrir sumarið. Þar að auki þarf ég að fara inn á öryggisskrifstofuna í dag og standa í biðröð til þess að virkja aðganginn inn í líffræðibygginguna. Sem betur fer er lítið að gera hjá mér í dag og veðrið með eindæmum gott, þannig að allt þetta þramm var bara hressandi og frekar fyndið.

Ég er ein heima núna, því að Mörður er á íslendingabjórkvöldi. Ég er nefnilega að fara í sjúkraþjálfun í fyrramálið klukkan hálfátta og svo á mikilvægan fund með prófessornum mínum, eftir það tekur svo við heill vinnudagur, þannig að ég má engan veginn við því að vera þunn á morgun. Ég væri nú alveg til í að vera á Símabarnum núna, það er svo skemmtilegt fólk þar alltaf annan fimmtudag hvers mánaðar! En æji, ég verð hress á því á morgun í staðinn...

Ég gerði heiðarlega tilraun til þess að komast í klippingu í fyrradag, en allt kom fyrir ekki, ég missti af tímanum mínum vegna óvæntra aðstæðna sem komu upp á labbinu. Ég er farin að líkjast míkrófón núna, hárið á mér stendur svo út í loftið. Ég hef verið að spá í hvort að ég ætti kannski að safna, en ég held ekki. Mér finnst kúlara að vera með stutt. Á mér allavegana. Ég hugsa samt að ef ég fæ ekki almennilega klippingu á Dramatics, þá safni ég...

Ég er loksins búin með Swimming, eftir Johönnu Hersohn, þannig að ég get farið að blogga aftur. Þetta er svona bók sem maður límist alveg yfir. Fjallar um vofeiflega atburði, og ungri konu í leit að sannleika... Það skemmdi heldur ekki fyrir að bókin gerist að miklu á Manhattan, þannig að ég sá allt umhverfið vel fyrir mér!

Annars er nokkuð tíðindalaust hér vestanhafs. Labbvinnan gengur svona upp og ofan. Ég er enn að gera svona byrjendamistök ansi reglulega, sem tefur alltaf fyrir vinnunni. Í þetta skiptið var það að rækta bakteríur í allt of litlum flöskum, þannig að þær uxu ekkert veslingarnir =( Leiðbeinandin minn, póstdokk á labbinu, var heldur ekkert hress með það, en hún er eina manneskjan sem ég gersamlega umber ekki á labbinu. Sem betur fer er hún að hætta í haust og flytja úr landi, annars myndi ég ekki einu sinni íhuga að gera doktorsverkefnið mitt á þessu labbi. Urrr....

Ég er sko fegin að hafa ekki verið á Íslandi um helgina! Þvílíkar sögur af leiðindaveðri hef ég ekki heyrt í lengri tíma. Ég verð nú samt að játa það að þegar Mörður sagði að tengdapabbi hefið sagt að veðrið væri þannig að hann langaði mest að skríða undir teppi, þá fékk ég smá heimþrá... Ég var nefnilega að grillast úr hita akkúrat þá stundina, og mér finnst alltaf pínu gaman í smá slagviðri. Annað hvort úti að hjóla eða inni undir teppi með ostabrauð og kakómalt!

Við fórum í dúndurpartí hjá Sigga á laugardaginn. Það var brjálað tjútt. Við byrjuðum partíið uppi á þaki á byggingunni hans og nutum útsýnisins og veðursins. Svo fórum við niður aftur og fengum þennan líka fína Víetnamska mat. Tjúttið stóð svo frameftir allri nóttu og þynnkan á sunnudaginn var í réttu hlutfalli við það. Ég mætti ekkert á labbið fyrr en klukkan sjö, þá var ég svona að skríða saman....

Ég keypti mér stórfína bók á sunnudaginn. Hún einhvern vegin kallaði á mig úr hillunni á Barnes and Nobles, og þar sem ég stóð og var að lesa aftan á hana, skellti Mörður upp úr og sagði: "Swimming; viðeigandi bók fyrir þig núna!" Þá fyrst tók ég eftir titlinum, og bara varð að kaupa bókina. Ég er fegin að bókin er góð, því nú hef ég eitthvað skemmtilegt til að tengja orðið swimmning við....

BBC birti í dag grein um að vísindamenn hefðu sýnt tengsl milli virkni ákveðins gens og andfélagslegrar hegðunar. Mér finnst fréttin ansi mekrileg, en blóðþrýstingurinn hjá Ágústi virðist eitthvað hafa hækkað við lestur greinarinnar.

Ef greinin er lesin vel, þá má sjá að vísindamenn segjast ekki vera búnir að finna neitt glæpagen, aðeins tengsl milli hegðunar og þessa erfðavísis, auk ákveðinna umhverfisþátta.

Mig langar til þess að benda á eitt. Það er mjög sjaldan sem bein og einangruð orsakatengsl eru á milli virkni einhvers eins gens og ákveðins sjúkdóms eða hegðunar. Umhverfisáhrif vega oft mjög þungt á vogarskálum um það hvort að einstaklingur fái sjúkdóm, hvort sem sjúkdómsgen er til staðar eða ekki. Sem dæmi má nefna að það er til genetískur veikleiki sem veldur því að fólki er hætt við að fá lungnaþembu. En þeir sem hafa þessa stökkbreytingu fá ekki lungnaþembu nema þeir reyki, en þá eru líkurnar á því að einstaklingurinn fái lungnaþembu margfaldar miðað við reykingamann sem ekki hefur stökkbreytinguna. Fráleitt væri að halda því fram að þetta gen væri ekki svokallað "lungnaþembugen".

Ég á reyndar eftir að lesa sjálfa vísindagreinina um áðurnefnda rannsókn, en ef rétt er farið með staðreyndir í grein BBC, þá finnst mér ekki nema sjálfsagt af vísindamönnum að halda því fram að þeir hafi fundið gen sem eigi þátt í andfélagslegri hegðun. Uppfinning þeirra útskýrir einfaldlega á líffræðilegan hátt einn þátt þess að það bregðist ekki allir eins við sömu aðstæðum.

Hins vegar finnst mér fáránlegt að ætla að fara að þróa lyf sem meðferð gegn glæpum. Vestrænu samfélagi hættir of mikið til þess að finna patentlausnir á öllum hlutum, og nú er verið að gefa það í skyn að unnt sé að búa til pillu til þess að berjast við glæpi.

Ég held líka að það sé líklegt að til þess að lyfið eigi að virka verði neysla þess að eiga sér stað á sama tíma og slæma meðferðin í uppeldinu, til þess að móta heilastövarnar rétt. Á hinn bóginn er möguleiki að lyf sem örvar virkni umrædds gens geti hjálpað fólki sem er ekki endilega glæpamenn, en á við hegðunarvandamál að stríða.

Mig langar líka örlítið til þess að benda á líklega skýringu þess að vísindamennirnir í Kings College skelltu þessum lyfjahugmyndum á borðið. Málið er að það er mikil pressa á líffræðinga að sýna fram á að rannsóknir þeirra hafi praktískt gildi, til þess að einhver vilji fjármagna þær. Vegna þessarar pressu byrja mjög margar vísindagreinar á því að telja upp hvaða sjúkdómar gætu stafað af hinu og þessu sem verið er að rannsaka. Þó að sumir séu á því að rannsóknir eigi að vera praktískar, þá er þetta eitt dæmi um það að vísindamenn ganga of langt í að finna praktískar afleiðingar uppgötvana sinna.

Það góða við þessi orð vísindamannanna er þó það að það vekur fólk til umhugsunar um hluti sem það hefði kannski ekki velt fyrir sér ella....

Bleh. Ég er gersamlega að bráðna. Það liggur við að maður þurfi tálkn til þess að anda í þessum loftraka. Guði sé lof fyrir loftkælingar. Ég held að það sé ekki tilviljun að loftkælingin var fundin upp í þessari borg, þ.e. New York. Ég sá brot úr þætti um daginn á Discovery Channel um fyrstu loftkælinguna, en hún var tekin í gagnið í Nýju Jórvík árið 1906.

Það er líka alveg dæmigert að það á ekkert að fara að rigna fyrr en á laugardaginn, akkúrat þegar við erum að fara á inni-útihátíð og þakpartí hjá honum Sigga. En enn sem komið er er þetta nú bara spá, þannig að ég er alveg viss um að það rætist vel úr. Annars er ég farin að hlakka þokkalega til inni-útihátíðarinnar, það stefnir allt í mjög ljúft laugardagskvöld.