Hulda Þórisdóttir skrifar á Tíkina, á hnitimiðaðan hátt að vanda, um spekileka og veltir því fyrir sér hvort að þesskonar leki kunni að steðja að Íslendingum.

Ég er nokkuð sammála henni með að þetta sé ekki alvarlegt vandamál heima á Íslandi, það togar fast í flesta Íslendinga að snúa heim aftur. Ég hef nú samt unnið með fólki sem hefur sagt að það hefði ekki komið heim nema af því að því bauðst frambærilegt starf í ákveðnu íslensku fyrirtæki. Þannig að svona leki er nú til staðar, þósvo að hann sé kannski ekki mikið vandamál í augnablikinu.

Fyrir mína parta verð ég að segja að ég hugsa að mig muni langa að koma heim "á endanum" en ég hef ekki hugsað mér að flytja heim strax að námi loknu. Það eru bara svo mikið fleiri tækifæri til þess að starfa við eitthvað sem er við hæfi manns ef maður skoðar allan heiminn sem starfsvettvang í stað þess að einskorða sig við litla eyju í Norður Atlantshafi.

Það er líka gott að vita af því að ríkisstjórn og borgarstjórn hafi það á stefnuskrá sinni að kítta upp í spekileka. En það er bara ekki nóg að hafa það á stefnuskránni. Það er ekki nóg að tala bara. Það þarf að framkvæma líka. Ég myndi til dæmis ekki hika við að snúa heim eftir mitt nám ef ég vissi að Háskóli Íslands byði upp á rannsóknarstöður, fyrir fólk með mína menntun, sem væru aðeins betur launaðar en sem nemur námsstyrknum mínum hér í Columbia. Og að þannig stöðu fylgdi einnig fjármagn til þess að stunda rannsóknir. Það er ekki nóg að hlúa að einkafyrirtækjum, það þarf að hlúa að háskólanum okkar í stað þess að tala bara fjálglega um allan þann mannauð og allt hugvitið sem í Íslendingum býr....