Hahaha... það er svona að fara í frí til Íslands, maður þarf alltaf að afgreiða praktíska pakkann í leiðinni. Ég fór nefnilega tvisvar til tannlæknis í dag, hvorki meira né minna. Það var nú samt ekkert alvarlegt sem var að mér, en ekki gaman samt að láta bora í sig.

Það er samt alger lúxus að sofa svona fram að hádegi og bara slæpast eins og ég gerði í gær.

Ég var með kött nágrannanna í heimsókn um helgina. Miss Maddie heitir hún og er latur köttur. Hún fann sér tvo góða staði í íbúðinni og lá þar alla helgina. Uppi á hillu og í efstu hillunni í fatagrindinni inni í skáp (það er ekki hægt að loka skáphurðinni, þannig að aðgengið er gott). Með reglulegur millibili kom hún síðan fram á gólf, mjálmaði (bað) um klapp og fékk það í flestum tilfellum.

Á sunnudaginn þegar ég vaknaði lá svo dauður kakkalakki á gólfinu. Hef ég Maddie grunaða um að hafa átt annasama nótt við að aflífa hann. Ég gaf henni extra mikinn morgunmat fyrir vikið. Ekki slæmt að hafa kött til að slátra þessum óþolandi kvikindum. Svo var líka fínnt að hafa einhvern félagsskap fyrst Erna er ekki heima. Miss Maddie your always welcome, mjámjá.

Þá er ég komin í bæinn aftur eftir ævintýri undanfarinnar viku með henni Herdísi, norður í landi. Við lögðum af stað hressar í bragði síðasta mánudag inn í Ásbyrgi, þar sem við skildum bílinn eftir, húkkuðum okkur far inn að Kröfluvirkjun, (við vorum ekki komnar alla leið þangað fyrr en á hádegi á þriðjudag)... Síðan gengum við sem leið lá inn að Eilífsvötnum, að Dettifossi, norður í Vesturdal og loks inn í Ásbyrgi. Þetta var fjögurra daga ganga. Á leiðinni þurftum við að vaða fimm kaldar ár, en það var ekki mikill snjór á svæðinu og því gekk gangan frekar vel. Landslagið á svæðinu er með eindæmum dramatískt, og ég hlakka svo til að fá myndirnar úr göngunni!!!

Á göngunni flugu líka ótal súrir brandarar, og vandamál heimsins leyst og krufin í nokkrum umferðum. Og ekki skemmdi veðrið fyrir. Það rigndi bara á nóttunni, vindurinn lét lítið á sér kræla og meira að segja sólin lét svo lágt að kíkja fram úr skýjunum nokkrum sinnum.

Mér hefur heldur sjaldan fundist eins gott að komast í sund, eins og tíu mínúturnar sem við náðum í sundlauginni á Húsavík áður en kallað var upp úr. Við sváfum síðan eins og tvær steinrunnar tröllskessur um nóttina, en henni vörðum við á Staðarhóli.

Nú ligg ég í leti, í sannkölluðu fríi, heima hjá pabba, og nenni ekki einu sinni að þvo af mér súru fötin úr ferðinni, hvað þá að þvo bílinn eða klæða mig í föt.....

-Erna