Gönguferðin var frábær... kærkomin tilbreyting frá borgarlífinu. Við gengum upp á fjallshrygg, og horfðum yfir hæðótt skógivaxið landslagið sem logaði hreint og beint í haustlitum. Svo gengum við eftir hryggnum í skógi og hlustuðum á laufin skrjáfa undir fótum okkar og þytin í laufunum. Allt í kring féllu laufin af trjánum, og hnetur smullu á jörðina hér og þar. Það var gott að labba inni í svölum skóginum, í skjóli frá sólargeislunum. Þetta var óvenjuheitur dagur fyrir þennan árstíma, eða um 20 gráður. Við fylgdum hvítmerktum trjám þar sem leiðin lá niður í gil og svo upp aftur á næsta útsýnisstað, South Beacon Mountain, þar sem tróndi turn úr víravirki, og það var ekki að sökum að spyrja, uppi í turninum blakti bandaríski fáninn við hún, sá annar sem við sáum á leiðinni. Það var líka alveg dæmigert, að í sömu andrá og við komum þarna upp, á hæsta "tindinn" í göngunni, mættum við tveimur gaurum á fjórhjólum! Þegar þarna var komið í sögu, þá höfðum við gengið í um 3 tíma, klukkan var hálftvö og sólin skein enn í heiði.

Við héldum áfram sem leið lá niður í dal og vorum brátt komin niður í skóginn aftur. Við fylgdum nú gulmerktum trjám, en þá kom upp babb í bátinn... stígurinn tók allt í einu krappa beygju alls ekki í samræmi við kortið í bókinni sem við höfðum keypt okkur, og í áttina sem við höfðum ætlað okkur voru nú blámerkt tré. Eftir nokkuð vafstur og hlaup eftir stígunum í landkönnun, tókum við þá ákvörðun að fylgja gulu strikunum út í óvissuna, og greikkuðum heldur sporið, þar sem að lestin í bæinn var væntanleg klukkan fimm. Það voru bara tveir tímar til stefnu. Við örkuðum þarna um skóginn, upp og niður og höfðum eiginlega ekki hugmynd um hvar við vorum, ekkert var útsýnið fyrir háum trjánum, þannig að við treystum bara á merkingarnar. Þreytan var farin að segja til sín, og sólin tekin að lækka á lofti. Um hálf-fimm vorum við svo stödd upp á hæð með útsýni yfir ána og niður á járnbrautarteinana, það var orðið útséð um að við næðum ekki næstu lest í bæinn, heldur þyrftum að ganga niðureftir og bíða eftir sjö-lestinni. Við dokuðum því við þarna upp á tindinum og skiptum síðustu samlokunni á milli okkar og drukkum síðasta vatnssopann og horfðum á blóðrautt sólarlagið (það eru jú líka jákvæðir hlutir við alla þessa mengun). Leiðin lá síðan niður hlíð inn í skóginn aftur, og nú rökkvaði hratt. Við höfðum samt heppnina með okkur og rétt náðum niður á brautarpallinn áður en það dimmdi svo að það yrði erfitt að ganga í skóginum.
Lestarstöðin sú arna var ekki annað en stórt skilti sem á stóð "Breakneck Ridge" og trépallur þar fyrir framan. Við settumst á pallinn úrvinda af þreytu og fórum úr skónum og létum goluna leika við tærnar. Næstu tveir tímar áður en lestin kom liðu svo við það að virða fyrir okkur flugumferðina á stjörnubjörtum himninum og skoða stjörnumerkin, svo að ekki sé talað um að forða sér þegar lestirnar æddu framhjá. Það voru þreyttir, en sælir ferðalangar sem svo loksins skiluðu sér heim á hundraðogþrettánda stræti seint um kvöldið það.

Þess má svo geta að nákvæmari kortin sem Mörður hafði pantað, komu í pósti á mánudeginum eftir, og það kom í ljós að kortið í bókinni okkar var kolvitlaust!